Gjergj Luca, njeriu që ka ndërtuar një perandori në Labinot

Gjergj Luca, djali i aktorit të madh Ndrec Luca e kishte të qartë që në krye të herës se mes artit që u rrit me filmat e të atit, dhe biznesit, do të zgjidhte këtë të fundit.

Jo sepse është i prirur ndaj lekut, (fundja edhe ato janë shumë të rëndësishme), por se është i prirur drejt prodhimit.

E filloi biznesin me restorant Rozafa në Tiranë, e më pas me peshkarexhat e mbledhjes së peshkut. E kur e pa, që kërkesa për prodhim dhe eksport për prodhimin vendas ishte e madhe, vendosi të zgjerohej.

Shfrytëzoi nismën e qeverisë shqiptare për “1 euro” e u ngjit drejt e në Labinot. Në fillim, të gjithë I thoshin “I marrë”, kur mori gjithë ato godina të shkatërruara, mbetje të fabrikave të kohës së diktaturës, gërmadha që më shumë punë, lekë e investim kërkonin për pastrim, sesa ringritje të një fabrike të re.

Pastaj, në Labinot? Aty s’ka as det…Vetëm lumi që kalon atypari, por edhe ai, nuk i bën punë…

E kishte vendosur. Foli me të gjithë, u dorëzoi projektin dhe u tha: mbi 1500 të punësuar në zonën e Labinotit e përreth nga investimi i ri gjigand që në fillim u krijua si një gjë e vogël, e që sot, i kalon të 6 milionë eurot.

Si ishte

Gërmadha, rrënim, mjerim, tulla të thyera, tubacione të prishura, kollona betoni gjysëm të shkatërruara jo nga koha, nga dora e njerëzve që kanë dashur të vjedhin hekurin.

Ndërtesa pa çati, e baltë e llucë gjithandej. Kanale e tubacione të shkatërruara, një vend që të jepte përshtypjen e një shesh luftimi me bombardim nga ajri e nga toka. Situata e pashpresë për të menduar se nga “gërmadhat, do të lindte një jetë e re”, raporton newsbomb.al.

 

Po sot

“Kjo është ëndrra ime” shkruhet në parrullën e vendosur në hyrje të fabrikës, ndoshta ndër më të mëdhatë e prodhimit dhe përpunimit të prodhimeve të detit në Shqipëri. E ka shkruar vetë, Gergj Luca, dhe aty, me gërma të mëdha, është vënë edhe emri LUCA, si për të treguar, traditën e një emri të madh.

Pastaj, veç të tjerave, çdo fabrikë, ndër dhjetëra që janë të vendosura aty, kanë shprehje që i kujtojnë gjithkujt se ky është vendi për të punuar, e për të folur gjëra të mençura, nëse ke dicka për të thënë.

“Ati ynë që je në qiell, na jep forcën ta mbajmë gojën mbyllur kur s’kemi asgjë për të thënë”, është në murin e njërës nga godinat, raporton newsbomb.al.

E pastaj, duhet të kujtohet ndonjëherë edhe fakti se shqiptarët dinë të bëjnë punë e investime të bukura. Më mirë se Gjergj Fishta, autori që Luca e ka për zemër, nuk e thotë njeri. Ndaj figura e tij dhe shprehja e famshme “Uh! Evropë, ti kurva e motit / Qi i rae mohit besës së Zotit!” është e ve vendosur po ashtu në mur.

E si për t’u treguar se kjo fabrikë e madhe nuk është si gjithë të tjerat, Luca, pronari i “Qytetit të Peshkut” ka vendosur emrat e veçantë për sektorët e punës.

“Operativi”, duhet të jetë drejtoria që merr gjithë informacionet për atë që ndodh në fabrikën me 1500 punëtorë. Nuk e sqarojmë dot nëse është për “spiunlliqe” Brenda vetë ndërmarrjeve, apo marrjen e një informacioni paraprak se ç’ndodh në ndonjërën prej tyre, raporton neësbomb.al.

“Prokuroria”, është një tjetër drejtori. Ajo që heton nga gjërat e thjeshta, moskordinimet mes personelit, e deri tek prodhimi, ku duhet të hetohet për ta nxjerrë sa më mirë.

“Akademia Rozafa”, është shkolla, ku vijnë punëtorët më të rinj, aty trajnohen përpara se të hyjnë në fabrikë.

“Shtabi i Përgjithshëm Labinot”, është drejtoria qendrore. Një revokim ndoshta I shtabit të përgjithshëm Labinot gjatë kohës së Luftës NacionalClirimtare.

“Drejtoria e Kooperativës”, është ajo që merret ekskluzivisht me punëtorët.

“Menca e kooperativës”, vendi i veçantë i gjithë punëtorëve që duhet të ushqehen në ndërmarrje.

“Kopështi”, një hapësirë dedikuar fëmijëve, të gjithë ata prindër që nuk kanë ku i lënë vogëlushët kur vijnë në punë.

Dhe ndoshta ajo që të tërheq më shumë vëmendjen, është fotografia e madhe e babait të tij, Ndrec Luca, në krah të të cilës ka edhe shprehjen “Më lindi”. Por, të tërheq vëmendjen foto në krah: Eshtë ajo e Edi Ramës, me diciturën “Më Rilindi”.

Gjergj Luca e ka ndarë mendjen për qytetin e tij, “Qyteti i Peshkut”. Duket se është kryebashkiaku i një qyteti me gati 1500 banorë, por me qindra e qindra turistë e vizitorë që e shohin përditë. Siç duket kjo ishte ëndrra e tij. Të ishte kryebashkiaku i qytetarëve të thjeshtë, i zgjedhur ashtu, mes biznesit, dashurisë për artin dhe prodhimit.