Psikiatri: “Rrjetet sociale janë për njerëzit e frustruar, ata që janë të vdekur kanë nevojë për të. Facebook duhet të mbyllet “

Psikiatri Vittorino Andreoli tregon historinë e tij, paralajmëron kundër të këqijave të kohëve moderne dhe rrëfen:”Nëse do takoja Trump do vishja këmishën”

Vittorino Andreoli, psikiatër, shkrimtar, ish-drejtor i Departamentit të Psikiatrisë në Verona – Soave dhe anëtar i Akademisë së Neë Yorkut të Shkencave, foli për veten, profesionin dhe shoqërinë e tij në një intervistë të gjatë me “Il Giornale”.

Pas botimit të romanit të tij të fundit “Il silenzio delle pietre”/ Heshtja e gurëve (Rizzoli), Andreoli rrëfen zgjedhjen e dramës dystopiane, të vetmisë për të cilën njeriu do të kishte nevojë.

Ne jemi helmuar nga zhurmat, fjalët, mesazhet dhe gjithçka që zë mendjen tonë në fazën perceptuese. Nevoja për vetmi është një gjendje për të menduar përsëri. Sot ideologjitë kanë vdekur, fantazia ka vdekur. Ne jemi vetëm receptorë. Projektova librin në vitin 2028, një mashtrim i vogël për të ekzagjeruar disa kushte. Mendoj se ekziston një përshkallëzim i gjendjes së sotme për të cilën ne jemi vetëm në mëshirën e një empirizmi që të fut frikën, ku i bëjmë gjërat menjëherë, pa u menduar për to”.

Psikiatri vazhdon dhe tregon me gisht rrjetet sociale (dhe, në përgjithësi, kundër simulacrës së virtytit), një e keqe e vërtetë e kohës sonë.

“Facebook duhet të mbyllet. Atje kemi humbur individualitetin, ne besojmë se kemi një fuqi që nuk ekziston. Individi nuk është në gjërat që ai tregon, por në atë që ai nuk thotë. Përkundrazi, mediat sociale na shtyjnë të themi gjithçka, ata na bëjnë të parëndësishëm. Mediat sociale janë nevojë për të ekzistuar sepse ndihemi të vdekur. Ata krijojnë një gjendje kompensimi për njerëzit e frustruar […] Kur nuk dimë më si të dallojmë virtualen nga reaja është e rrezikshme. Mësim virtual shtrihet në shtëpinë e dikujt, në vetë jetën e tij”.

Rrjetet sociale janë një rrezik sidomos për shumë të rinjtë, të ashtuquajturit “fëmijë të mijëvjeçarit”, për të cilët Andreoli shpreh frikën.

“Unë jam shumë i shqetësuar. Ne nuk jemi më në gjendje t’i ndihmojmë ata […] Nuk ka shembuj të baballarëve që, nga ana tjetër, kanë nevojë të mos ndihen të frustruar. E keqja nuk është kurrë e vetme. Ka diçka që nuk punon në nivel social”.

Thuhet shpesh se e keqja më e përhapur e kohëve tona është depresioni, por psikiatri i mirënjohur e kundërshton dhe e korrigjon këtë. Për Andreolin, plaga është modernizmi.

“është pakënaqësia, mungesa e lumturisë […] Si mund të jesh i lumtur? Ne jetojmë në zhgënjim, e cili grumbullohet dhe gjeneron zemërim dhe kjo gjeneron nga ana e saj dhunë”.

Mungesa e lumturisë gjeneron dhunë e cila, nga ana tjetër, mund të jetë shkatërruese.

“Shkatërrimi është dëshira për të rrënuar dhe ndikon jo vetëm tek të tjetrët, por edhe tek vetja”.

Ndër “sëmundjet” nga të cilat vuan njeriu, Andreoli gjithashtu përfshin dëshirën për pushtet.

“Le të themi se nëse takoj Trump unë do të merrja me vete këmishën. Pushteti është një sëmundje sociale”.

Gjatë karrierës së tij, Vittorio Andreoli analizoi profilet e kriminelëve më të këqij: Unabomber, Pietro Maso, Donato Bilancia, etj. Por tek secili ka arritur gjithmonë të gjejë një anë njerzore. Ai pranoi se përjashtim ishte kur takoi të pandehurit e Piazza della Loggia.

“Dhuna e organizuar është dramatike, është një trup i vetëm i sëmurë. Kur krimineli i izoluar nuk është më, por ekziston sistemi, nuk mund të vlerësosh më një mëndje. Krimi nuk është i lidhur me një njeri të vetëm, kur shikoja të pandehurit vetëm, secili prej tyre ishte krejtësisht i ndryshëm. Aty nuk ja dola, nuk e kuptoja”.

Dhe mbi konceptet e normalitetit dhe çmendurisë, Andreoli nuk arsyton sipas ndarjeve.

“Ne jemi të gjithë të çmendur dhe të gjithë normal. Vrasjet më të urryera janë në përputhje me normalitetin. Kjo do të thotë se Bilancia (kriminel, serial killer, I dënuar 13 herë me burg për jetë, për vrasjen e 17 personave), gjithashtu mund të mos vriste. Ndërsa njeriu i mirë, mundet që po […] Kur dikush nuk më pëlqen, unë i them: A e dini se jeni me të vërtetë normal? Dhe ai justifikon vetveten. Askush nuk dëshiron të jetë normal. Njerëzit normalë janë të mërzitshëm. Normal do të thotë: ekuilibër, konsistencë, ndershmëri, rregull. Këto elementë shihen me sy të keq”.

Nëse lumturia është një objektiv vërtet i vështirë për t’u arritur, Andreoli rrëfen se beson në një lloj tjetër të hulumtimit.

“E kam me lumturinë. Unë jam një i palumtur i gëzuar. Lumturia ka të bëjë me egon, perceptimin që një subjekt ka para diçkaje pozitive që i takon. Gëzimi është për ne, […] Kolektive, jo egoiste. Ja, kjo është e mundur”.