Biblioteka e Pogradecit është bërë zi e më zi

Shkruan: Andy Shkira, Pogradec

 

Nëse Lasgushi dhe Mitrushi, dy korifej që Pogradeci ja fali letërsisë shqiptare, do kishin lindur në një qytet të Europës perëndimore, shtatoret e tyre mitike do të ngriheshin gjigande në atë qytet dhe po ashtu jam i bindur se pas shpinës së tyre do të ngrihej edhe një biblioteke e pasur, e denjë për të merituar emrin e tyre.

Sot në fakt biblioteka e Pogradecit e mban emrin e njërit prej tyre. Ka një emër të madh. Quhet Biblioteka “Mitrush Kuteli”! Por Mitrushi do turpërohej po të ishte gjallë dhe të shikonte se në ç’gjëndje e kanë katandisur atë bibliotekë që mban emrin e tij, ata që sot drejtojnë qytetin.

Më theri në shpirt teksa në ditën e librit qarkulloi në rrjetet sociale një foto e shkrepur nga një miku im pogradecar, Genti Çela, në ambjentet e brëndshme të bibliotekës, me muret e mykur, të kalbur, plot lagështirë, me punonjëset e bibliotekës që ngjajnë me punonjësit e komunales, duke vendosur kova për të mbledhur ujin që rrjedh nga tavani, dhe duke pirë me lecka ujin në dysheme, që nuk kanë arritur të mbledhin me kova! Ky përshkrim nuk është i denjë as për vëndet më të humbura të botës së tretë, nuk mund të jetë, kurrësesi, për një vënd në mes të Europës, në zemër të një qyteti palcërisht shqiptar, siç Lasgushi  e quante Poradecin e tij, Pogradecin tonë!

Genti pati kurajon dhe publikoi atë skenë krimi që i është bërë pabesisht tempullit të dijes Lasgushiane e Kuteliane! Por të gjithë bashkë duhet ta çojmë më tej këtë kurajo, ti japim zë këtij problemi, dhe ti japim fuqi për ta zgjidhur, e të mos mbyllim sytë përpara të vërtetave therëse.

Mënyra më e mirë dhe më efikase është të frymëzosh popullin me shëmbullin tënd. Por kjo nuk është gjithnjë kaq e lehtë për t’u arritur, prandaj Nelson Mandela thoshte: “Frymëzoje popullin tënd me shëmbullin e të tjerëve”. A do t’a donte Lasgushi dhe Mitrushi bibliotekën e qytetit për të cilin shkruan vargje pafund në gjëndjen mjerane që është katandisur?! Me një fond librash të pa azhornuar prej vitesh, me një mungesë thelbësore titujsh dhe kryeveprash, me një mungesë ambientesh dhe kushtesh të denja për një qytet si Pogradeci, me një mungesë orientimi profesionist, me një infrastrukturë të rrënuar! Përgjigjia është jo. Ne i kemi shëmbujt tanë, dhe hajde të frymëzohemi prej tyre.

Të zgjedhurit lokalë duhet t’a kthejnë vëmëndjen urgjentisht nga kjo këmbanë alarmi, dhe të mos turpërohen kur të tilla episode kthehen në skandale, por të përveshin mëngët sa më parë dhe ti futen punës jo në drejtim të dredhisë, të hiles, të demagogjisë, të hipokrizisë, të forcës fizike, por të përpjekjeve të ndjekjes pa lëkundje të idealizmit pozitiv, duke dhënë shëmbuj me vlera universale.

Dy muaj thanë nëpunësit e bashkisë! Kaq duhej! Hajde flasim pas dy muajve se kjo gjëndje do jetë zgjidhur dhe nuk do ketë më mundësi të shkrepen të tilla fotografi.

Sot dy muaj më pas, biblioteka dergjet aty, mes mykut, mureve të kalbur, tavanit të lagësht, kovave për të mbledhur ujin, mungesës së librave dhe sallave të studimit, zi e më zi!