Kush do të arrestohet i pari?

Fundi i Gruevskit dihet tashmë. Ai është në Hungari, azilant politik, i dënuar në vendin e tij për një nga shkeljet më minore që ka kryer por në pritje që të dënohet edhe për abuzime të tjera madhore. Pak ditë më parë u arrestuan edhe tre nga ndihmësit e tij, me të cilët përgatiti grushtin e shtetit kundër parlamentit të ligjshëm, si mund të kishte ndodhur në dhjetorin e vitit 2017 në Shqipëri dhe, sipas agjencive informative ndërkombëtare, si ishte menduar të ndodhte ditën e enjte në Tiranë. 

Shkruan Bedri Islami

Opozita shqiptare, pavarësisht këshillave miqësore të politikës ndërkombëtare e bëri aktin e saj ekstrem të paralajmëruar: dorëzoi mandatet dhe tani është në pritje të vendimit të Komisionit Qendror të Zgjedhjeve.

Me mendjelehtësi të pazakontë, kreu formal i PD shpalli se vendimi u mor pasi ai “lexoi mesazhin e protestuesve”.

Opozita kërkon largimin e Edi Ramës, krijimin e një qeverie teknike, provizore, që të realizojë sipas saj zgjedhjet e reja politike, sëbashku me ato vendore.

Se kush do e miratojë këtë qeveri, nëse ndodh; me cilin kod zgjedhor do të futen në zgjedhje, edhe kjo nëse ndodh; kush do i caktojë komisionierët, kush do i numërojë votat etj, të gjitha këto mbeten pezull.

Me cilën të drejtë PD dhe LSI kërkojnë të “heqin qafe” një figurë të së majtës, të cilin nuk e mundin dot me votë, kjo nuk dihet. Fakt është që rilindasit në pushtet, bënë të njëjtin gabim madhor si e majta pas 1997, që, jo vetëm nuk ndëshkoi krimin, por edhe e toleroi atë, u mburr se “prej tyre nuk ishte Berisha në burg”, çka solli shtatorin e vitit 1998, solli pastaj tragjeditë e tjera kombëtare, si Gërdeci dhe 21 Janari dhe vijojmë sot me djegie të reja e pazare pas pazaresh në kurriz të zhvillimit dhe ecjes përpara të vendit.

Diskurset e fundit politike, megjithëse disi të zbutura, pas telefonatave të Departamentit të Shtetit, përsëri kishin në vete kërcënimin me tërheqje zvarrë, hedhjen në Lanë, pushtetin e krimit dhe deri në thirrjen e Bashës që të mos lejohet të dalë jashtë shtetit shefi i qeverisë, pasi vendi i tij qenkësh në burgjet e sigurisë së lartë.

Ky tension të çon pashmangshëm në një përplasje të ardhshme, e cila, edhe pse do të ketë kundër gjithë faktorët ndërkombëtarë, mund të ndodhë nga njëra ditë në tjetrën. Si duket, “thikat” janë mprehur dhe “zbutja” e ditës së enjte nuk tregon se janë relaksuar aktorët e përplasjes, por janë frikësuar. Kur frika të dalë, ata do të jenë rishtas përballë, por atëherë nuk do të ketë vend për bashkëjetesë.

Basha, sipas mësimit të Berishës, që ka një përvojë 24 vjeçare konfliktesh të egra i ka shpallur luftë edhe Perëndimit, edhe pse fshihet pas frazave të djegies së mallit për Amerikën. Kryemadhi, duke qenë në ethet e faktorizimit, përpiqet edhe ajo të ndezë shkrepsen e saj, por më e mundur është të djegë të gjithë atë godinë që ka ngritur bashkëshorti i saj.

Në një mënyrë, thuajse identike, po përsëritet ajo çka ndodhi në Maqedoninë e Veriut.

Edhe atje kishte dy palë të gatshme për përplasje masive. Kishte reformistë, të cilët sot drejtojnë qeverinë dhe Kuvendin e nesër mund të drejtojnë edhe presidencën; kishte, në ballin tjetër, një opozitë, e cila, sapo kishte rënë nga pushteti dhe që ishte e egërsuar, duke e ndjerë frikën nga ethet e një sistemi të drejtësisë të mbështetur nga faktorit ndërkombëtar.

Gruevski, prirësi i kësaj lëvizjeje, me dukje nacionaliste, por thellësisht pro ruse dhe pro serbe, u bë figura e një lëvizjeje antiperëndim dhe kërkues i shkatërrimit të çdo vlere.

Ai mori flamurin e luftës kundër perëndimit duke përdorur një figurë, po ashtu kontradiktore, Soros, prej barkut financiar të të cilit kanë përfituar edhe shumë nga njerëzit e sotëm të politikës dhe medias në Shqipëri.

Fundi i Gruevskit dihet tashmë. Ai është në Hungari, azilant politik, i dënuar në vendin e tij për një nga shkeljet më minore që ka kryer por në pritje që të dënohet edhe për abuzime të tjera madhore. Pak ditë më parë u arrestuan edhe tre nga ndihmësit e tij, me të cilët përgatiti grushtin e shtetit kundër parlamentit të ligjshëm, si mund të kishte ndodhur në dhjetorin e vitit 2017 në Shqipëri dhe, sipas agjencive informative ndërkombëtare, si ishte menduar të ndodhte ditën e enjte në Tiranë.

Shkulja e Gruevskit nga politika maqedonase, arrestimi i kryetarit të Kuvendit dhe dy ministrave, duket si fillimi i pastrimit të politikës së këtij vendi nga e keqja e madhe: korrupsioni i shoqëruar me linjën antiperëndim.

Tani, në Shqipëri, janë të qarta shenjat e një përplasjeje të mëtejshme, që bëhet përditë e më e ashpër nga droja e afrimit të përfundimit të strukturimit të Reformës në Drejtësi: ngritja e SPAK dhe Byrosë Kombëtare të Hetimit, BKH.

Afrimi i miratimit të tyre po kryhet nën kujdesin e strukturave të inteligjencies amerikane dhe europiane. Drejtësia e re, vërtetë do të ketë në ballin e saj gjykatës e prokurorë vendas, por do të ketë pas vetes një korracatë të fuqishme perëndimore. Më tepër se krijesë shqiptare, është euroatlantike dhe shpresohet të ketë filtra shumë më të pakalueshëm se ato të Vetingut në drejtësi.

Çfarë do të ndodhë pas kësaj me klasën politike shqiptare?

Për ata që janë sot në opozitë largimi nga Kuvendi mund të largojë ditën e gjykimit, por nuk do mund ta varrosë atë. Pandehma se do ta kontrollojnë drejtësinë e re nëse rivijnë në pushtet është fatkobi i mendësisë politike.

Në anën tjetër, Edi Rama, jo thjesht “harroi” ndëshkimin e së keqes, një premtim me të cilin erdhi në pushtet, por “harresa” i hapi rrugën një korrupsioni të ndjeshëm, herë herë të jashtëzakonshëm.

Nuk është më e rëndësishme se ku do të bjerë çomanga e parë; e rëndësishme është të fillojë dhe, nëse vjen shpejt ajo ditë, vendi do të shohë çudira.

Gruevski është një shembull i ndëshkimit të dyanshëm. Kush do e takojë i pari atë: Berisha, Basha, Meta apo Rama?

Apo “cironkat” që u vijnë nga pas?

Edhe nëse nuk takohen fizikisht, do të kenë të njëjtin vend në memorien e vendeve të tyre.