Kokëdhima, “dashuri dhe urrejtje” për Edi Ramën

Reldar Dedaj

Koço Kokëdhima nuk është një njeri dosido, mish dhe gjak, ndoshta për këtë arsye misteri i tij nuk mund të lidhet vetëm me një forcë politike të caktuar, por shumë më tepër se kaq. Te çdo njeri i përkulur, te çdo kundërshtar i qeverisë, te çdo individ që pret një të ardhme të ndritur dhe te çdo njeri i rastësishëm pëlcet lufta midis njeriut dhe pushtetit; e, njëherazi, zë fill dëshira për pajtim.

Shumicën e herëve kjo betejë është e pavetëdijshme, nuk zgjat shumë; një njeri i dobët nuk ka fuqi t’i bëjë ballë pushtetit për një kohë të gjatë, pasi frikësohet, përkulet, madje shumë më tepër se kaq, vjen një ditë dhe beteja merr fund.

Mirëpo te njerëzit që kanë një qëllim dhe besojnë te liria dhe gara, te njerëzit që shpirti i revoltës nuk është shuar që, ditë e natë nuk ia shqisin sytë motivit të epërm të tyre, beteja midis njeriut dhe pushtetit pëlcet e kërcet pa pikë mëshire dhe mund të zgjasë pa fund.

Herë simpatik, herë i dyshimtë dhe herë tjetër shumë i lidhur me qeverinë, z. Kokëdhima aktualisht është një nga personat e së majtës shqiptare që socialistët kanë frikë ta dëgjojnë. Dikur e ka dëgjuar kryetari i tyre me laps e letër në dorë, por tanimë askush s’e bën një gjë të tillë. Për kujtesë, atëherë ishte koha që kur e dëgjonte kryetari, ata e dëgjonin edhe më me kujdes se vetë kryetari. Por gjërat kanë ndryshuar dhe tani Kokëdhima ka mbetur mes vjollcës dhe gjithë ngjyrave të tjera.

90 minuta, aty ku nisi fati i mandatit

Katër vite më parë, fiks më 23 nëntor të 2015-s, Gjykata Kushtetuese përfundoi seancën gjyqësore lidhur me kërkesën e Partisë Demokratike për heqjen e mandatit të deputetit Koço Kokëdhima. Ndërprerja e mandatit të deputetit në atë kohë, në planin politik u lexua si një goditje për kryeministrin Rama, pasi prej kohësh Kokëdhima kishte marrë një rol të ri nga Rama si koordinator i rajonit të Jugut, ku përfshihej Qarku i Vlorës dhe Gjirokastrës.

Tamam si në përrallat me kapërcim ylberi, fill pas kapërcimit, pra matanë ylberit, Koço Kokëdhima u përball me një nga momentet më tragjike të karrierës së tij. Pasi Gjykata Kushtetuese vendosi për t’i hequr mandatin e deputetit, papritmas ai u gjend para një mungese autoriteti në bazë. Kokëdhima u ndie i befasuar, kur i gjithë grupi socialist “on bloc” ngriti kartonët që ai të përballej me drejtësinë, sikur nuk ishte më i njëjti Koço që jo shumë kohë më parë kishte qenë superdeputeti i Jugut.

Duhet pranuar se Partia Socialiste gjeneron brenda vetvetes një mekanizëm inteligjent dhe me gjasë inteligjenca e saj konsiston te fakti se gjithmonë “ndan dhe përçan”. Ata nuk i druhen dasisë dhe s’kanë aspak frikë nga konfliktet që pasojnë. Sado të lodhen për t’u dhënë fund ndarjeve dhe konflikteve, krejt gjuha e familjes së tyre është mbrujtur me idenë e dasisë. Sepse ata e dinë mjaft mirë se pa konflikt nuk lindin as qytete dhe as qytetari. Madje sipas mitologjisë, qyteti është pjellë e vëllavrasjes. Është Kaini ai që ndërton polis-in e parë sipas gjenezës. Pikërisht pasi vrau Remin, Romuli vendosi të themelojë Urbs-in, që do të ishte djepi i kodifikimit të së drejtës.

Superdeputeti i Jugut nuk kishte si t’i shpëtonte këtij rregulli, pasi pushteti i “Njëshit” brenda kupolës socialiste po ndihej seriozisht i kërcënuar dhe ndoshta si asnjëherë tjetër. Për socialistët, përveç njëshit, nuk mund të kishte një dysh, një tresh apo edhe më shumë …

Prishja Rama – Kokëdhima u sponsorizua të trajtohej si një hatërmbetje, midis një politikani dhe një biznesmeni që ka përfituar nga ky politikan, por në fakt, prishja erdhi jo se kompanitë e Kokëdhimës mbetën pa marrë ndonjë tender apo u prish ndonjë pazar. Prishja erdhi sepse Koço Kokëdhima filloi jo vetëm të mendonte politikisht më shumë se ç’duhej, por pikësëpari, sepse filloi t’i artikulonte publikisht ato që mendonte politikisht si një i majtë më i sinqertë se Edi Rama, madje dhe më naiv se ai në politologji.

Koço refuzon bashkëjetesën me Ramën

Tri vite më parë, mediat u mbushën me lajmin dhe komente rreth deklaratës së kryeministrit Edi Rama se “do të kaloj pleqërinë me Koçon në fshatin Vuno të Himarës”. Atëkohë, deklarata u bë në publik, para banorëve të Vunoit, një fshat i bukur shkëmbor buzë detit.

Ajo ishte një ditë pranvere me diell dhe kryeministri ishte ngarkuar sa me adrenalinë fshatçe, aq edhe me “helm” kundër opozitarëve që kërkonin largimin e Kokëdhimës nga radhët e deputetëve të Kuvendit. Kohët rrodhën shumë shpejt dhe marrëdhënia mes të dyve tashmë ishte sa dashuri aq dhe urrejtje. Kokëdhima u shndërrua në një kundërshtar të hapur ndaj kryeministrit Rama.

“Do të shkrij gjithë pasurinë time për të rrëzuar Ramën”, deklaroi një ditë Koço Kokëdhima. A është kjo deklaratë e tij thjesht një akt urrejtje apo diçka krejt tjetër? Frojdi e ka zgjidhur prej kohësh dhe do të ishte e turpshme nga ana jonë ta trajtonim si të tillë sot, sikur e gjithë psikanaliza e shekullit XX mos të kishte ekzistuar.

Miqësia mes dy personave, mund të thoshte Frojdi, mijëra përvoja kishte parë me sy, ka prirje në koniuktura të caktuara të transformohet në urrejtje, pikërisht atëherë kur personin që kërkon ta nënshtrojë tenton për ta kontrolluar ashtu sikurse e përfytyron ai vetë atë dhe jo sikundër ai është në vetvete. Ideja për ta kontrolluar tjetrin i merr atij lirinë dhe maksimumi i marrjes së lirisë është “eliminimi i tjetrit”, në këtë rast asgjësimi i tij politik.

Mirëpo, edhe kjo, fiks si të gjitha marrëdhëniet e ngushta shoqërore, nuk mund t’i shpëtonte fatkeqësisht fatit të saj. Divorci u krye dhe Kokëdhima as që bëhet fjalë të kalojë pleqërinë me Edi Ramën në Vuno.

Kokëdhima, thirrje “për luftë”?

Nuk dihet ende se sa seriozisht e kishte Koço Kokëdhima kur deklaroi dy ditë më parë se do të shpallte kandidaturën për Bashkinë e Tiranës. Dhe kjo për hir të së vërtetës pak rëndësi ka. Ajo që merr më shumë vlerë në këtë rast, nuk është kandidimi i tij, por dëshira për të mos u dorëzuar. Ideja e tij për të davaritur mjegullën dhe për t’i dhënë sinjal se është këtu. Në këmbë dhe i gatshëm për t’i shpallur luftë, sot merr një kuptim simbolik.

Nëse Edi Rama nesër bie, të shumtë janë ata që, duke bërë të habiturin, turren të shpjegojnë se si erdhi puna që ky njeri u vendos në krye të shtetit. Dhe cilët ishin fajtorët për këtë. Kokëdhima e ka një përgjigje. Kjo jo aq për arsyen se vite më parë dhe sidomos nga opozita, por jo vetëm, çifti Rama – Kokëdhima është trajtuar si e njëjta monedhë me dy anë. Por se Edi Rama një ditë do të bjerë. Dhe frika këtu qëndron, se ata të dy do të gjenden në një kohë tjetër. Një specie e lodhur, e huaj, e frikshme, ndoshta e panevojshme politikanësh./ Gazeta Liberale