Pse Berisha dhe Rama kanë frikë nga KuqeZi dhe Kreshniku?

Nga Xhovani Shyti

Disa ditë pasi një gazetë greke anatemoi kreu e Aleancës Kuq e Zi, z. Kreshnik Spahiu, si: “… ekstremist të djathtë, që ngjashmëron me partinë fashiste greke “Agimi i Artë””, një tjetër e përditshme, e një tjetër shteti fqinj, lëshoi të njëjtin kushtrim. Sipas të përditshmes prestigjioze shqiptare “TemA”, të dt. 05 nëntor 2012, gazeta maqedonase “Dnevnik”, në një artikull të botuar, e etiketon Aleancën Kuq e Zi: “Agimi Kuq e Zi që do të ndriçojë në Manastir”. Nën këtë titull, ndër të tjera në artikullin e “Dnevnik” lexohet se: “Më 25 nëntor të këtij viti partia nacionaliste ekstremiste Aleanca Kuq e Zi, nga Shqipëria, do të festojë në Manastir ditën e flamurit shqiptar dhe njëqind vjetorin e Pavarësisë, për të theksuar rëndësinë e këtij qyteti për shqiptarizmin. e ndërlidhur me krijimin e alfabetit. Sipas burimeve të “Dnevnik”, Aleanca për një periudhë më të gjatë kohore e ka matur Manastirin për të promovuar veten, dhe biles ka propozuar që Shqipëria të hap aty konsullatë. Mirëpo këtë propozim nuk e ka realizuar asnjëherë ish- presidenti Bamir Topi, dhe për shkak të këtij konflikti ka refuzuar të jetë në krye të Aleancës. Shumë analistë, me të cilët biseduam, mendojnë se nuk duhet përjashtuar mundësia që Aleanca Kuqe Zi lehtësisht mund të bëhet kopje e Agimit të Artë grek, pasi kanë shumë ngjashmëri në programe, dhe një diçka që është e pamohueshme – ata përpiqen për shtete të pastra etnike. Edhe pse vlerësohej se do të ishin një meteor që do zhdukej shumë shpejt, duket se analizat fillestare për kuqezinjtë e Kreshnik Spahiut ranë në ujë, pasi ata po kalojnë çdo parashikim. Aleanca për momentin u përfshi shumë mirë në hapësirën që e krijuan demokratët dhe socialistët (Berisha dhe Rama) dhe solli diçka të re në sferën politike në Shqipëri – nacionalizmin ekstrem…”.

Këto janë rreshtat që shprehin esencën e artikullit të “Dnevnik” (që ka edhe ngatërresa faktologjike), ku, pasi nënvizohet se “forca e AK-së do të shihet në zgjedhjet e pritshme të vitit 2013”, paralelizohet se: “si edhe djathtistët e tjerë radikalë të Ballkanit, edhe Aleanca e ka folklorin e vet të njohur, me anë të grupeve të tifozëve, por kanë edhe zyra në gati çdo qytet më të madh ku jeton diaspora shqiptare”, çka vë në dukje se pikërisht kjo përmasë është edhe shkaku që i shqetëson si maqedonasit ashtu edhe grekët anti- Agimit të Artë. Shqetësim që del më në pah tek fraza që vjen më pas: “Së paku deri më tani ata nuk kanë për qëllim të formojnë partinë e tyre politike në Maqedoni, por bëjnë përpjekje që sa më shumë parti të futen në platformën e tyre shqiptaromadhe, – thotë burimi ynë”.

Duke dashur ta lëmë mënjanë konsekuencën thjesht polemizuese të këtij shkrimi, pasi nuk është ky qëllimi, po vazhdojmë me thelbin e çështjes. Me “frikën” që vjen nga AK-ja e Kreshnik Spahiut, me frikën, që edhe pse nuk lexohet drejtpërdrejt, qëndron si shpatë demokleu e fshehur, si nën rreshtat e artikullit të gazetës greke, ashtu edhe të asaj maqedonase. Është një frikë, madje që e ndesh edhe ne terrenin shqiptar të artikuluar po fshehtazi, me po të njëjtin argument. E çuditshme, apo vërtetë AK-ja është e tillë dhe prej saj duhet pasur vërtet “frikë”?

Në fakt, është plotësisht e vërtetë se në jetën e saj të shkurtër ekzistenciale Aleanca Kuq e Zi ka arritur të rigjallërojë shpirtin shqiptar të shqiptarëve, gjë që ka sjellë dhe grumbullimin rreth saj të njerëzve që interes të vetëm kanë lulëzimin e Shqipërisë. Dashurinë për ecjen përpara të atdheut të tyre,duke i dhënë atij “gjak e gjithçka”. Qenien e kësaj copë toke atdhe i vërtetë i shqiptarëve dhe për shqiptarët. Mision ky që nuk është arsye e mjaftueshme për ta barazuar AK-në me Agimin e Artë grek, që nacionalizmin e ka ideologji sunduese me sens sundimin me çdo çmim të racës greke, në kurriz të racave të tjera. Por është e vërtetë edhe që Aleanca e Kreshnik Spahisë u ka ofruar shqiptarëve një politikë ndryshe, të paparë deri më sot, as gjatë viteve të qeverimit të Shqipërisë nga Partia Demokratike dhe as gjatë viteve të qeverisjes nga Partia Socialiste. Nëse ndër vitet 1992-1997; 2005 – dhe sot, politika qeverisëse u orientua drejt bregut Apenin, duke përzgjedhur partner kryesor ekonomiko-financiar Italinë, tetë vitet e qeverisjes së Partisë Socialiste begatuan grekët. Këtë e gjen të pasqyruar edhe në të dhënat zyrtare, ku konfirmohet se, gjatë kësaj periudhe kohore Italia ishte ndër partnerët e parë dhe më të rëndësishmit për Shqipërinë. Importet italiane zinin një vend të rëndësishëm në jetën shqiptare, kurse investimet llogariteshin të parat, me rreth 69% të volumit të përgjithshëm të investimeve të huaja. Në pothuajse të njëjtin raport, veç të përmbysura, pra në favor të investimeve dhe importeve greke,ndryshoi politika qeverisëse me ardhjen e socialistëve nanoistë në qeverisje. Përveç këtyre dy superpërfituesve jeta shqiptare pas ’92, ka patur si prioritet edhe importet nga Maqedonia, Serbia, Turqia, Kina, Egjipti etj., duke shfarosur ekonominë dhe prodhimet vendore. Çka do te thotë se në politikbërjen e derisotme, për nga përfitimi ekonomiko-financiar dhe rritja e mirëqenies, shqiptarët janë rreshtuar gjithmonë pas të huajve. D.m.th, pas italianëve, grekëve, serbëve, turqve, maqedonasve, kinezëve, etj., që hynë në Shqipëri me investime modeste dhe brenda pak viteve i shumëfishuan si në magji. Gjatë këtyre viteve të ikura nën qeverisjet PD-PS, pjesë kruçiale të ekonomisë shqiptare u janë dhënë për një copë bukë kompanive të këtyre shteteve, të cilat edhe sot e kësaj dite vazhdojnë t’i rrjepin shqiptarët, si në tarifat e telefonisë, ashtu dhe në shfrytëzimin e burimeve minerale, të zonave naftëmbajtëse, të energjisë elektrike, të peshkimit etj. Por ekonomia dhe financat nuk janë e vetmja sferë ku shqiptarët kanë qenë të humbur. Inferiorë ata janë ndjerë dhe kur kanë provuar të kalojnë kufijtë shtetëror, nga tranazhet antiligjore, që janë detyruar të përballojnë prej policëve fqinjë, apo propaganda antishqiptare e ndeshur sistematikisht në terrenet e këtyre shteteve. Në raport me shqiptarët, qeveritë dhe popullsitë e këtyre shteteve fqinje janë ndjerë superiore, falë edhe politikës inferiore të shtetarëve tanë, me mentalitet provincial, që të pizmosur nga politika ndryshe e AK-së rreken ta anatemojnë. Të mësuar me mentalitetin e qenies së shqiptarëve “raja”, qoftë grekëve, qoftë maqedonasve, apo serbëve e italianëve, të mësuar me pekule pushtetarësh shqiptarë, u duket çudi që Aleanca Kuq e Zi, del në skenën politike pa asnjë ndjenjë inferioriteti nacional. Por edhe pa manifestuar kurrfarë tipari të Agimit të Artë grek. Pa agresivitetin vulgar, pa dhunën,pa manifestuar kurrfarë ndjenje raciste apo ksenofobie, pa sharjet e fyerjet ndaj të huajve, që banojnë në Shqipëri etj. Dhe kjo sepse Aleanca Kuq e Zi e Kreshnik Spahisë, në qendër të misionit të saj ka përzgjedhur të ketë Shqipërinë e pakompleksuar. Ndërtimin e Shqipërisë evropiane, jetesa në të cilën të moskonsiderohet barrë turpi(si deri më sot), por nder. Për t’ia arritur kësaj, më së pari duhet vënë në vend autoriteti i kombit të gjymtuar, rikthimi i dinjitetit kombëtarë, gjë që fillon me mosqenien inferior përpara të huajve. Duke vënë në qendër të simbolikës së vet dy ngjyrat e flamurit kombëtar, të kuqen dhe të zezën, Aleanca ka mbështjellë dhe rreket të mbulojë me këtë flamur gjithkënd shqiptar, që nuk dëshiron të jetojë si deri më sot, pra duke qenë qytetar inferior në vendin e tij. Gjë që duhet të jetë mëse normale dhe e pranueshme si për grekët anti-Agimit të Artë, ashtu dhe për maqedonasit, që frikësohen se mos “Agimi kuq e Zi, do të ndriçojë në Manastir”.