Jozefina Topalli flet për dashurinë e parë

Ish-kryeparlamentarja ka treguar dhe një episod që e ka bërë atë të ndihej në siklet.

Topalli: Ne jetonim në një shtëpi shumë të madhe, me kopsh përpara me shumë lule, pas ishte oborri, më pas një fushë sporti. Nuk na mjaftonte as oborri as rrugica, 15 fëmijë iknim te fusha. E donim shumë njeri-tjetrin, organizonim festivale. Vendosnim dy çarçafë si perde skene. Këndonim, aktronim, e mbushnim ditën me gëzim me dashuri, me vrapime me lojëra nga më të ndryshmet. Ndiheshim mirë fizikisht. Këmbët ishin të lagura nga bora dhe shiu, dhe nuk shkonim në shtëpi. Fëmijërai e bukur, shkollën e kishim afër. Duke u rritur duke menduar të ndihmojmë dhe prindërit. Shumica e atyre fëmijëve nuk jetojnë më në qytetin e Shkodrës. Kush nuk ka ardhur në Tiranë ka ikur jashtë-shtetit. Tani jemi lidhur me njeri-tjetrin me anë të teknologjisë.

Unë e doja shumë sportin, merrja pjesë në stadium në atletikë, mund të fitoja vendin e parë në 100 metra, ndërsa në 200 dhe 400 ma kalonin. Më pas u afeksionova pas volejbollit, afër shtëpisë. Im vëlla u bë volejbollist.

Sa filloi muzika unë isha me kitarë bas, ishte hera e parë që dilja në skenë dhe mu këput teli i kitarës. Më thoshin dil nga orkestra dhe hajde të lidhim telin, por mua më vinte turp. Hezitova, pastaj shkova, por deri atëherë isha mbuluar me djersë nga sikleti.