Pse Clinton mund të humbasë edhe nëse amerikanët e votojnë?

Nga Bill Schneider

Nuk është e mjaftueshme të fitosh zgjedhjet. Gjithashtu duhet të fitosh interpretimin.

Çfarë lloj mandati do të ketë kandidatja demokrate për presidente, Hillary Clinton, nëse ajo fiton? Gjithçka varet nga diferencë e fitores.

Kandidati republikan për president, Donald Trump ka treguar se ai nuk ka ndërmend ta pranojë humbjen edhe në qoftë se udhëheqësit republikanë do ta pranonin për të. Trump tashmë është duke pretenduar se zgjedhjet janë të manipuluara. Nëse ai humbet ngushtë, ai ka të ngjarë të këmbëngulë se zgjedhjet janë vjedhur.

Një rezultat i ngushtë do të nënkuptonte se Klinton ka fituar vetëm për shkak se nuk ndodhet në situatën e Trumpit. Mbështetësit e Trumpit do të bashkohen dhe të protestojnë fitoren e Clinton deri në shpalljen zyrtare në janar.

Ata do ta akuzojnë atë si një presidente të paligjshme dhe do t’u bëjnë presion republikanëve në Kongres për të bllokuar çdo gjë që demokratja do përpiqet të bëjë.

Nëse fitorja e saj nuk sjell përfitime të mëdha demokratike në Kongres, republikanët do të ndihen të inkurajuar për ta shpërfillur. Një fitore e ngushtë do të thotë bllokim pafund.

Rreth 70 për qind e amerikanëve thanë në një sondazh të “Gallup” se ata nuk janë të kënaqur me mënyrën se si po shkojnë gjërat në Shtetet e Bashkuara. Nëse republikanët do të kishin nominuar një kandidat me të “pranueshëm”, si guvernatori Ohio, John Kasich apo senatori i Floridës, Marco Rubio, Clinton me shumë mundësi do të humbiste.

Stafi i Clinton e ka kuptuar se ka shumë vend për ndryshime. Kjo është arsyeja pse burri i saj tha konventën Demokratike në gusht: “Ajo është njeriu më i mirë për të bërë ndryshime, që unë kam njohur ndonjëherë – duke shtuar – ajo gjithmonë dëshiron të eci përpara.”

Clinton sugjeron ndryshime që vijnë duke u rritur. Masat për të zvogëluar pabarazinë. Për të luftuar ndryshimin e klimës. Për të zgjidhur konfliktet ndërmjet pakicave dhe policisë. Për të krijuar më shumë vende pune. Për të mposhtur Shtetin Islamik pa dërguar një numër të madh trupash amerikan.

Një fitore dërrmuese e Clintonit do të thotë një Amerike e Re, një koalicion i grave që punojnë, afrikano-amerikanët, latinët, aziatiko-amerikanët, nënat e vetme, votuesit hebrenj dhe myslimanë që e sollën presidentin Barack Obama në detyrë, kanë mbërritur në fund dhe janë aty për të qëndruar. Të gjitha këto grupe i janë besnike demokratëve.

Ata do të sjellin një mesazh për Partinë Republikane ashtu siç ka thënë edhe vetë guvernatori John Kasich: “Në qoftë se Partia Republikane nuk zhvillohet, Partia Republikane do të vdesë.”

Një tipar goditës i kësaj fushate presidenciale është hendeku i madh i arsimit. Pjesa më e madhe e të pa arsimuarave po mbështesin Trumpin, 62 për qind sipas sondazhit ABC News-Washington Post. Për herë të parë në më shumë se 50 vjet, të bardhët me një diplomë kolegji po votojnë për demokratët, 51 për qind e tyre.

Për votuesve të arsimuar, Trump përfaqëson politikën e “nuk di-asgjë”. Mbështetësit e tij refuzojnë ndryshimin e klimës si një shaka. Ata janë dyshues ndaj të huajve dhe emigrantëve. Ata janë të frikësuar nga një ekonomie e globalizuar. Ata mbajnë ende mëri raciste.

Ata besojnë se pjesa tjetër e botës po përfiton nga Shtetet e Bashkuara. Ata ushqejnë teoritë e konspiracionit dhe besoj se këto zgjedhje është duke u rrëmbyer nga forcat e liga.

Shumë amerikanë nuk durojnë të qeverisen nga ekspertë të arsimuar dhe profesionistë si Clinton dhe Obama. Pakënaqësitë e elitës të arsimuar ka qenë gjithmonë një tendosje e thellë në populizmin amerikan.

Pakënaqësitë e elitës së arsimuar drejtojnë edhe urrejtjen e shtypit. Gazetarët, sidomos gazetarët kombëtar, zakonisht janë të arsimuar mirë dhe kanë një pamje të sofistikuar për botën. Një editor konservator i “New York Times” shpjegoi se gazetarët e zakonshëm janë “të interesuar për çdo lloj të diversiteti, përveç atij që do të sfidon paragjykimet e tyre”, duke përfshirë “fanatizmin ndaj fesë konservatore, fanatizmin kundër ruralëve dhe fanatizmin ndaj klasës punëtore dhe të varfërve”.

Amerikanët e arsimuar do ta interpretonin fitoren dërrmuese të Clintonit, si mbështetje e vlerave të tyre të “shkolluara”. Për ata më pak të arsimuarit, kjo do të konfirmonte ndjenjën e izolimit dhe pakënaqësisë.

Secili nga katër presidentët e fundit – George W. Bush (i vjetri), Bill Clinton, George W. Bush (i riu) dhe Barack Obama, premtuan se do ti bashkonin të gjithë amerikanët. Të gjithë ata dështuan.

Ka pak gjasa që Clinton ose Trump, dy nga figurat më përçarëse në politikën SHBA-së, të mund të shërojë këtë gjë. Dy amerikanë, dy interpretime në fund të fundit.

Marrë nga Reuters – Përshtati SYRI.net